Բայց հանկարծ..

 Քայլեր անդադար, քայլեր, որ գնում-գնում ու տեղ չեն հասնում: Եւ հենց այդպես, իմ քայլերը ինձ հասցրին Սևան` ափերից իչ-որ մեկը: Հայցքս աջ ու ձախ նայելով ոչինչ չէր գտնում, բայց հանկարծ...

Քայլ դեպի այլ աշխարհ (կանաչը)

Ամա՜ռ, բարձրունքներ, որ մնացել են առանց հաղթահարելու և սպասում են ինձ-մեզ: Դասերը ավարտվում են, գալիս են գրքե՜ր, որոնք ստիպում են կարդալ իրենց:

Միաձուլում Կանաչին կամ ուղղակի Թբիլիսի

Վրաստան, Թբիլիսի: Առաջին անգամ երկրից դուրս: Մեջս տակն ու վրա էր լինում: «Ե՞րբ է գալու օրը» , մտածում էի ես: Ես առաջին անգամ պիտի ոտք դնեի սահման, առաջին անգամ պիտի դուրս գաի իմ սիրելի երկրից: Իմ մոտ նույն զգացողությունները չէին ինչը, որ ունենում էի ամեն ճամփորդությունից: Այս անգամ ուրիշ էր և վախ կար և ուրախություն: 

Ահա´ , ես կանգած եմ դռան շեմին

Ֆոտոշարք, նոր ճամփորդությունից: Այս անգամ ուղությունըդեպի Գյումրի...

Թարգմանություն:

A history teacher was talking to his class about the ancient Romans.

‘They were very strong, brave people, and they were good soldiers,’ he said.

‘They always wanted to have strong bodies, so they played a lot of games.’

‘Did they like swimming?’ one of the girls asked. ‘That makes people’s

bodies strong.’ She was very good at swimming.

‘Oh, yes, some of them swam a lot,’ the teacher answered. Then he told

them a story about one famous Roman.

Ո՞ւր է տանում ճանապարհը

Կարոտել էի, կարոտել էի կանաչ-սիրունին:  Երեկ ես Սեբաստացիներ, ուսուցչական երգչախմբի հետ նստեցի մեքենա: Ամենասիրո՜ւն երգչախմբերից մեկի հետ, պատկերացնո՞ւմ եք: Ու մենք գնում էինք, բնության գիրկ համերգ տալու: Էնքան էի կարոտել կանաչը:

Խարույկը արդեն հոգնել էր....

Այսօր վերադարձանք իմ շա՜տ սպասված ճամբարից: Այրուձիից: Առաջին անգամ էի լինում էնտեղ ու հետաքրքրությունից ներսս տակն ու վրա էր լինում: Ինձ հետաքրքիր էր, ի՞նչպիսի վայր է, ի՞նչպիսի մարդիկ, ի՞նչ տնկաներ են ու ի՞նչ ձիեր:

Սահյանական առաջադրանքներ

Կարդալ «Ապրեմ Այսպես» բանաստեղծությունը

•         Առանձնացրու մեկ տուն, որը քեզ ամենաշատն է դուր գալիս: Այդ տնից առանձնացրու այն հատվածները, որտեղ դու տեսնում ես կտավ:

Հայացքս հառեցի երկինք

Հիշում եմ. Արցախում էինք: Մի քանի տարի առաջ էր` Շուշիում: Հյուրանոցում էինք մնում, քանդրտված, պատերից պլոկված էր ներկը: Ամբողջ գիշեր չէի քնել, մի աղջկա վրա դուրս էր տվել, վախեցել էի: Խավարասերի պատճառով էր: Ես նայեցի ժամին. առավոտ ժամը չորսն անց կես էր:  

Հյուրընկալում ենք վրաստանցի մեր բարեկամներին

Ֆոտոշարք

Իսկ գուցե չկա այդ ճաապարհը ...

Ուղղություն: Դեպի ո՞ւր եմ գնալու կամ ո՞ւր եմ հասնելու ես:  Կա երկար ուղի բացված ինձ համար : Եվ որն է այդ ուղին հարց է ծագում ինձ մոտ: Ո՞ւր եմ գնալու` աստղեր դուք կիմանաք, ասեք ինձ ի՞նչու եք լռում ` մտածում եմ նայելով պատժգամբից երկնքին:

Ռուբայաթներ-վերլուծություն

1.

Դու ասիր՝ նայել, հասկանալ ու սուզվել, դառնալ անէ1.—
Նա ասաց՝ լինել, կատարել, ներծծել հուրեր ու շողեր։
Դու ասիր՝ ամփոփել ամբողջը, հաշտըվել ու խաղաղ լինել,—
Նա ասաց՝ ամբողջի՛ն տիրանալ, որպեսզի ամբողջը — փոխել։

Քամին իմ մեջ.

Ես քնած էի: Լո՜ւռ էի, շա՜տ լուռ: Չէի լսում ոչ մի ձայն և ոչ մեկին: Ես ուղակի լուռ նայում էի իմ երազը: Չկար այնտեղ, ինչ-որ հատուկ բան: Ես թփառում էի երկնքյան փողոցներում: Աստղերն էին ինձ ուղեկցում:  Ես չգիտեի անգամ, թե ուր են ինձ տանում նրանք:

Մարդիկ, ովքեր չկան, բոլորը նույնն են...

Դուրս գալ փողոց ու նայել մարդկանց: Նայել դեմքերին: Դեմքերին, որոնք ուժ չունեն` կամքի ուժ: Մենք մարդիկ ենք, մարդիկ, որոնք նույնն են:  Քայլում եմ փողոցով, նայում աղջիկների դեմքերին. բոլորը նույնն են: Ձև են  թափում փողոցներում: Փողոցներում, որտեղ ձևականությունն է վխտում:

Դոնալդ Բիսսեթ - Կորած ծնունդը թարգանություններ ...

ՊԵՏՔԱԿԱՆ ՎԻՇԱՊԸ 

Ժամանակին մի վիշապ էր ապրում , որի անունը Կոմոդո էր: Նա կարողանում էր կրակ արտաշնչել: Եվ մոտակայքում ապրող բոլոր մարդիկ վախենում էին նրանից: Երբ նրանք լսում էին որ նա գալիս է , վազում էին և թաքնվում: Նրանք միշտ կարող էին լսել դա , քանի որ նա ուներ 6 ոտք և հագնում էր միանգամից 3 զույգ կոշիկ և ամեն կոշիկը կտկտում էր: Այսպիսով որտեղ որ Կոմոդոն գնում էր մարդիկ անպայման գիտեին այդ մասին:

Մարդկային են, բայց տարբեր` ներքին, արտաքին ու հասարակաց

Վիրուսի տեսակնեը էնքան շատ են, որ որոշել չի լինում: Մարդկային են, բայց տարբեր` ներքին, արտաքին ու հասարակաց: Հիվանդությունները էնքան շատ են, արդեն մահացու են դարձել, խրում են հենց ներսից: Մարդիկ, մահանում են հիմմար, բայց տարածված գրիպներից: Բայց կա ավելի լուրջ վիրուս, մեր հենց` մեր մեջ: Հոգու խորքում, մենք մոլորված ենք, չենք գիտակցում ինչ անել, ուր գնալ աջ թե՞ ձախ: Մենք` մարդիկս սովոր ենք վիրավորել, բայց կարող ենք չհասկանալ թե ինչու: Դա մեր վիրոսն է, բնակվող հոգու խորքում, անբուժելի վիրուս: Մենք ունենք ներքին ձայն, որ երբեք, չենք լսում.. Հազարից մեկ: Բայց չէ՞ որ նա է մեր օգնականը, չէ՞ որ նա պիտի մեզ օգնի:
Մենք` մարդիկս. ունենք ներքին բազմաթի՜վ հիվանդություններ, որոնց մասին անգամ մենք չգիտենք: Հաճախ, կարող ենք ընկնել մոռացության գիրկը, երազե՜նք, որ մի պահ թվա թե «հավերժ» ընկանք երազների... մե՜ծ ու սիրո՜ւն  խատուտիկների փնջի գիրկը:

Ձյունը, չէր խոսում, լո՜ւռ էր...

Լույսերը անջատվել էին, դրսում խավար է՜ր, ամենալո՜ւռ խավարը: Մարդիկ արդեն փակել էին իրենց աչքերը, լուռ դիտում էին, իրենց լո՜ւռ երազը, աստղա՜յին, սիրո՜ւն: Ձյունը իջնում էր, խավարի մեջ սահելով` առանց վախի, զգուշորեն ոտքերտդնելով գետնին, ու նաելով վեր աստղերին, որտեղից, որ եկել էր:

Ձյան մյուս փաթիլներից մեկին հեծնած

Էլի... էլի ու էլի անընդմեջ: Էլի ես եմ, էլի դու դիմացս, կանգնած նայում ես ինձ, բաժանվում անվերջ մասերի ու կառչում երկնքից, իսկ ես անվերջ նայում եմ քեզ, քեզ: Դու հեքիաթ ես, թափվող երկնքից, դու հեքիաթ ես, ում ոչ բոլորն են սիրում, դու հեքիաթ ես, ում սպասում են , բոլոր նրանք ովքեր երազանք ունեն, ովքեր հավատում են հրաշքին, ու ԵՍ, ես որ հավատում եմ, քո կամքի ուժին:

Ու հանկարծ լույսը ճըտ միացավ

Այսօր... այսօր... հենց այսօր էր այն օրը` ոչ հասարակ հինգշաբթին: Մի խումբ 8-րդ, 9-րդ, 10-րդ դասարանցիներով գնացինք Ս. Երրորդություն եկեղեցի` Տեր Զենոնի հետ հանդիպման: Մեդիակենտրոնում մեզ միացավ տիար Բլեյանը: Էնքան հաճելի բան կար Տեր Հոր մեջ, երևի հենց էն պատճառով, որ Տեր Հայր էր:

Որ պիտի տանի ու անհետացնի երազանքների գրկում..

Մարդ պիտի կառուցել իմանա: Պիտի կառուցի, որ սիրի, որ զգա: Կառուցելու տեսակները շատ են, շատ, ամենաանվերջանալին, ամենաուրախը կամ տխուրը: