Մենք դեռ վերադառնալու ենք, Թեղենիս

Բայց սա իմ հայրենիքին է, իմ քաղաքը

Իմ ճանաչած հայրենիքը այնպիսին չէ, ինչպիսին Դանիել Վարուժանի ճանացած հայրենիքն էր: 

Անձրևից հետո...

Անձրևից հետո, ամեն ինչ փոխվում է, կյանքն է փոխվում, սիրտը, տրամադրությունը: Բայց սիրում եմ ես անձրևը, սիրում եմ սառնությունը՝ հոգին սառնության, քամին, օդը, որ բուրում է անձրևից հետո: 

Ներկայացնում ենք Աղայան

Թումանյան և Աղայան կապի մասին

 Մի անգամ Աղայանը զգում է, որ Հ. Թումանյանը հիվանդ է, և ուշ գիշերին գալիս է նրա բնակարանի առաջ կանգնում և կանչում է:

Բարձունք, որ բոլորը հաղթահարելու են ու.....

Կա՛: Իմ հոգու բարձունքն է այդ բարձունքը: Ես միշտ ձգտում եմ հասնել իմ բարձունքին, բայց... միշտ երբ բարձրանում եմ, փորձում հասնել այդ բարձունքին, ինձ խանգարում է կայծակը, տակն ու վրա անում ամեն ինչ, իսկ ես չեմ նահանջում, միշտ բարձրանում եմ: Տեսնես ինչ կա այնտեղ: Ճանապարհը դատարկ չէ՝ ծառեր կան,ծաղիկներ, ի՞սկ կային այդ ծառերն ու ծաղիկները, երբ ես դեռ չէի տեսել այդ վայրը, չէի անցել այդ արահետներով..Ոչ, ոչինչ էլ չկար: Երբ ես ծնվեցի, ինձ միշտ այնտեղ էին տանում մինչև իմ 1 տարեկան դառնալը, իսկ հետո՞, երբ կհա՞սնեմ ես այնտեղ, Երբե՞ք, ո՜չ… Երբ դառնամ ես ծեր մի պառավ, ձեռնափայտով քայլեմ, ու մազերս լինեն սպիտակ: Մարդկանց մեջ՝ բոլորի մեջ կա այդ բարձունքը ՝ Սիզբը և Վերջը:Ապրում ենք սկիզբը, հետո՝ վերջը, ու ի՞նչ է լինում դրանից հետո՞ ... Վախճանվում ենք:Ծնվում ես դեռ ոչինչ չիմանալով, ապրում ես կյանքը, իսկ հետո կյանքից շատ բան իմանալով՝ կարողանում ես բարձրանալ այդ բարձունքը, չէ՞ որ արդեն շա՜տ բան գիտես…:

Կենտրոնական բանկում....

Այսօր մի խունբ երեխաներով գնացինք Կենտրոնական բանկ: Շատ հետաքրքիր ժամանակ անցկացրինք` մեզ ներկայացրեցին թե, երբ դրամ չի եղել ինչպես են առևտուր արել, ներկայեցրեցին տարբեր ժամանակների կոպոկները հետո հին և նոր թղթադրամները: Նրանք ներկայացրին բանկային գործունեությությունը, վարկեր, ավանդներ և այլն, շատ հետաքրքիր օր էր:

Բատիկա

Շնորհավոր...

Մայրիկ, իմ հրաշք, իմ բարի...Աշխարհի վրա գտնվող ամենաբարի ամենանուրբ էակն է, որ ապրում է:

Վահան Տերյան

• ամենահուզիչ բանաստեղծությունը՝Իմ խաղաղ երեկոն է հիմա, որովհետև այս բանաստեղծությունում Տերյանը շատ հույզեր է արտահայտել: 
• ամենապայծառ բանաստեղծությունը՝Սենտիմենտալ երգը, որովհետև այստեղ պայծառություն:
• ամենաձանձրալի բանաստեղծությունը՝Չեմ ընտում,որովհետև ինձ համար Տերյանը ձանձրալի բանաստեղծություն չունի:
• ամենաթեթև բանաստեղծությունը՝Հեռու ես անհաս, իմ լուսե երազ, որովհետև, երբ կարդում եմ այս բանաստեղծությունը վրաս խաղաղություն,թեթեևություն է ինջնում:
• ամենամռայլ բանաստեղծությունը՝Ինձ թաղեք, երբ կարմիր վերջալույսն է մարում, որովհետև այդ թախիծը այնքն ծանր էր, որ ուզւոմ ես մահանալ:
• ամենառոմանտիկ բանաստեղծությունը՝Հեռու ես անհաս, իմ լուսե երազ, որովհետև այստեղ խոսվում է իր սիրած էակի մասին, որին նա սիրում էր, բայց այդ աղջիկը հեռացել էր Տերյանից:
• ամենալացկան բանաստեղծությունը՝հուշերի երկրումը, որովհետև, երբ կարդում եմ այդ բանաստեղծությունը սիրտս ուզում է լացել ու ճչալ(Գուցե և ուրախությունից):
• ամենախաղաղ բանաստեղծությունը՝Սիրահարվածը,որովհետև այստեղ սեր կար, իսկ եթե սեր կա, ապա կա, խաղաղություն ևս:

Տիկնիկային թատրոն

Նյութը դիտելու համար սեղմեք այստեղ:

Իմ հարազատ նոր դպրոց, դուք իմ սիրելիներն եք, ու միշտ կմնաք իմ սիրելիները: Հարազատությունը ինձ թույլ տվեց հիշել այն ժամանակները, երբ սովորում էի ես այդտեղ, նա ասեց դու կարոտում ես... և իրոք ես կարոտում եմ:  Կարոտս ինձ դրթեց ընտրությունս այսպես կատարել

Բյուրեղապատում

 Քիմիայից անցնում ենք խառնուրդներից մաքուր նյութերի ստացումը: 
Որոշեցի օգտաործելով բյուրեղացման եղանակը ստանալ պղնձաջասպից բյուրեղներ: Նախ պետք է ստանալ պղնձաջասպի լուծույթը, լուծույթը ստանալուց հետո տաքացնել այն, իսկ հետո դնել մի կողմ և ամեն օր հետևել բյուրեղացման ընթացքին: Արձակուդները սկսվեցին և ես չկարողացա հետևել:Երբ հետ եկա, ոչինչ չնկատելով, որոշեցի ջուրը թափել, այդ պահին նկատեցի իմ բյուրեղիկին: Այդ ամենից հետո ընկեր Սուսաննայի խորհդով գնացի Արհեստագործական, խնդրեցի ոսկերիչներին, որ բյուրեղիկիս համար պատյան սարքեն,որպեսզի մայրիկիս ծննդյան նվեր նվիրեմ:

Կենտրոն հեռուստաընկերության շենքում

Այսօր մենք գնացինք նկարահանման՝Կենտրոն հեռուստաալիքի հաղորդումներից մեկում նկարահանվելու: Օրը շատ հետաքրքիր անցավ: Ծիծաղում էինք, խոսոում, զրուցում: Ունեցանք Լուսինե Բադալյան անունով մի նոր ընկեր՝հաղորդավար է: Շատ տարբեր բաներ իմացանք նրա մասին: Շատ հաճելի մարդ էր, հաճելի զրույց էր, էլի եմ ուզու՜մ: Ճիշտ է մի քանի ժամ է անցել, բայց հասցրի կարոտել այդ վարկյանները.. 

Արեգապատում

1.Արեգը մտավ իմ սենյակ.
_Աիդ, մի բան ասե՞մ:
_Ասա:
_Ինչի՞են մեծերը հիմար կատակներ անում ու ծիծաղում դրանց վրա:
_Բայց ծիծաղելի կատակներ էլ են լինում, Արեգ:
_Գիտեմ, ես նկատի ունեմ հիմար մեծերին:

2._Որ մեծանամ, բանակ եմ գնալու, նկարիչ եմ դառնալու ու երկնքի գիտնական, որ վերջապես իմանամ՝ ինչ ա կատարվում տիեզերքում:
Երկար ժամանակ մեքենայի մեջ լուռ էր, ինչ-որ մտքի վրա կենտրոնացած:
_Աիդ, գիտե՞ս ինչ էի մտածում:
_Ի՞նչ:
_Ոնց անեմ, որ էս մեքենան առանց բենզինի ու առանց գազի աշխատի: Ախր դրանց վրա շատ ենք փող ծախսում:
_Եվ...
_Ոնց որ մի բան մտածել եմ, բայց լրիվ չեմ գտել: Հըլը էլի պիտի շատ մտածեմ:

3._Աիդա, ես մեր Երևանի տիկնիկայինները չեմ հավանում:

Քիչ հետո.
-Այդ, որ մեծանամ, գիտե՞ս՝ ինչ եմ դառնալու: Տիկնիկային նայող. ես գրեմ, ես ասեմ՝ ինչ անեն, ես նայեմ:
_Ռեժիսոր ես ուզում լինել:
_Հա, որ սովորեցնեմ՝ ոնց անեն:
_Բա չե՞ս ուզում խաղալ:
_Ի՜, բա ոնց նայեմ:
-Ա՛յդ, էս էլ ռեզիշորի աթոռն եմ սարքել:

_Այդ, ես տիկնիկային թատրոն եմ ունենալու, բայց ոչ թե մեծերի այլ փոքրերի համար: Մեծերի համարը հետաքրքիր չի:

_Այդ, ինձ մազի սպիտակ ներկ կտա՞ս, մազերս ներկեմ, ասեմ ես պապիկ եմ: Բոլորը կզարմանան՝ էս ի՜նչ պուճուր պապի ա: Ես էլ մտքիս մեջ կծիծաղեմ:

Անձրևափոսի մոտ զգուշացնում է.
_Աիդա, էս ցեխալճից զգույշ, հանկարծ ոտքդ կչմփա մեջը ու դու կդառնաս ցեխալճի պառավ:

4.Արեգի պատմություններից

-Աիդա, իմացի, մանդարինի վրայի էս սպիտակները հագուստ են, որ չմրսեն: Բա ո՜նց: Կողքի թելերն էլ խզբզոց են, ով կարդաց-կարդաց: 
_Մեր տունը 11 համարն, չէ՞: Բա ինչից ա, որ երկու հատ մեկերը իրար կողք են դնում, լինում ա 11, իսկ երկու փայտիկ կամ ուրիշ բան են դնում, լինում ա երկուս:

_ Աիդա, էսօր ես 31 գդալ ճաշ եմ կերել:Մնացածը մնաց: Տիկին Նունեին ասելու եմ, որ ամեն երեխին 31 գդալից ավել ճաշ չլցնի: Մնացածը ափսոս չի՞: Է՜... ափսոս է, տիկին Նունեն ինձ կլսի, գիտե՞ս: 

_Բարակը երկար է, հաստը՝ կարճ: Հաստինը բարակի մեջ տեղ չի անի, եթե բարակը երկար չլինի: Տես, ռեզինը թելի մեջ ո՞նց կտեղավորվի, եթե թելը երկար չլինի:

5.Լեգոներով կամուրջ էր պատրաստում, անընդհատ փլվում էր.

_Էս ի՜նչ ընկակամուրջ ա:

Փուչիկներից ու ոզնիներից էինք խոսում.
_ինչ լավ ա, չէ՞, որ ես փշավոր չեմ, թե չէ կյանքս տխուր կանցներ:

_ Ի՞նչ ես էդպես լուրջ մտածում:
_Մտածում եմ՝ որ մեծանամ ինչ սարք ստեղծեմ, որ ոչ մեկը դեռ չի ստեղծել:

6.Մեր այգում՝ ծառի տակ զրուցում ենք.

_Աիդա, ասե՞մ, ծառն ում է սիրում:
_Ո՞ւմ:
_5 հոգու՝ մարդուն, հողին, իր նման ծառին, ջրին, հողին... չէ՝ վեց. մեկ էլ մեղվին ա սիրում, որ օգնում ա իրան, որ մրգեր ունենա,,, Ես կարծում եմ՝ մեղր էլ մեղվին ա սիրում, որ իրան մեղր ա դարձնում... ծաղկի փոշուց:

Ես անտառի անունը դեղին դրեցի:

Պապը սենյակն է նորոգում: Արեգն ուշադիր հետևում է, մեկ-մեկ էլ օգնում:
_Տուն սարքել եմ սովորում, որ մեծանամ, չվառվող աստղի վրա տուն սարքեմ: Գիտե՞ս՝ էդ աստղի անունը ի՞նչ եմ դրել (Արեգը սիրում է անուններ դնել)... Թարս, որովհետև ինքը չի վառվում:

Անձրևից հետո բակի գլաքարերը սառն էին: Արեգը մի քար վերցրեց, որ դնի սեղանի թղթին:
_Քարերը սառն են, որովհետև իրենց ոչ ոք չի սիրում: ՀԻմա էս քարին ես կսիրեմ, ու ինքը կտաքանա:
Քարը մի քիչ պահեց բռի մեջ, լուռ, հետո ասաց.
_Տեսա՞ր, քարը տաքացավ:

6.Ես սարդերի ընկերն եմ ու շատ վատ ա, որ սարդերը չեն խոսում: Իրենք ամեն ինչ գիտեն իրենց մասին, իսկ ես՝ ոչ մի բան չգիտեմ: Ու իրանք էլ չեն կարողանում պատմել, որ իմանամ: 

Արեգը երկար ժամանակ կռացած ինչ-որ բան էր անում: Ողղվեց ու ասաց.
_Վա՜յ, խելքս խառնվեց:

Ապակիով խաղում էր: Քիչ հետո՝ Այդ, էս ապակին ոնց որ մեծադիտակ լինի:

Օրը սառն էր ու անձրևոտ:
_Այդ, որ մեծանամ ծառի շոր եմ հորինելու:

7. Արեգը պլաստիլինով խաղում է: 

_Ա՛յդ, մարդու փորի միջի ուտելիքն եմ սարքում: Կլոր եմ սարքում:
_Ինչո՞ւ:
_Որովհետև մարդու փորի միջի ուտելիքն էլ է կլոր:
_Ի՞նչից իմացար:
_Մարդու խողովակները (Արեգն այդպես է անվանում արյունատար ու մնացած անոթները) կլոր են, չէ՞
_Բա դա ինչի՞ց իմացար:
_Քո ձեռքի վրայի խողովակներից:
Հետո իր սովորության համաձայն ինքն իրեն եզրակացրեց՝ հա՜, կլոր մտնում է (ուտելիքը), կլոր դուրս գալիս:

8.Արեգը պլաստիլինով խաղում է: 

_Ա՛յդ, մարդու փորի միջի ուտելիքն եմ սարքում: Կլոր եմ սարքում:
_Ինչո՞ւ:
_Որովհետև մարդու փորի միջի ուտելիքն էլ է կլոր:
_Ի՞նչից իմացար:
_Մարդու խողովակները (Արեգն այդպես է անվանում արյունատար ու մնացած անոթները) կլոր են, չէ՞
_Բա դա ինչի՞ց իմացար:
_Քո ձեռքի վրայի խողովակներից:
Հետո իր սովորության համաձայն ինքն իրեն եզրակացրեց՝ հա՜, կլոր մտնում է (ուտելիքը), կլոր դուրս գալիս:

9.Արեգին կարտեր եմ առել, խաղալ ենք սովորում՝ 1-ը 1-ին է տանում, 2-ը երկուսին ու այդպես շարունակ: Խաղալիս այնպես ստացվեց, որ իր աղջիկը (dama) աղջիկ տարավ: 

_Ի՜, Ա՜յդ, սխալ ա, աղջիկը տղա պիտի տանի: 

Երեկոն ամպոտ էր, լուսինը հաճախ էր ծածկվում ամպերով: Արեգը երգ էր հորինում, որ լուսինը դուրս գա ամպերի տակից: Լուսինը չէր երևում:
_Իմ կարծիքով՝ լուսնին ինչ-որ բան ա եղել, լուսնի հետ ինչ-որ բան էն չի:
_Ինչի՞ ա էդպես:
_Ուրեմն՝ ինչ-որ տեղ ինչ-որ բան սխալ է:
(Որտեղ էր լսե՜լ: Ի՞նչ իմանամ):

10.Արեգի վերջին մտքերից

-Աիդա, պատկերացնո՞ւմ ես, ես էնքան փոքր լինեի, որ մամայիս փորիկի մեջ լինեի, ու իմ ծնունդը փորիկի մեջ անեինք: ես մենակ կլինեի (կարճ դադար), ծնունդի տորթը մենակ կուտեի (կարճ դադար) խոզի պես:

Իմ միջի թիթեռը...

Հետո ինչ, որ դուք ինձ չեք տեսնում ճախրելիս, հետո ինչ, որ դուք ինձ չեք տեսնում թիթեռների կողքին և վերջապես թռչել կարող ես ոչ միայն թևերով: Իմ մեջ կա թիթեռ:

Թռչել...

Ես խոշորացույց չունե՛մ,  ուղակի չեմ օգտագործում:Բարձրանալ տանիք  կամ դուրս գալ պատհժգամբ: Պատհժգամբից մարդիկ չեն մեծանում այլ, փոքրանում են, տանիքից ավելի՜ են փոքրանում և ինձ մնում է մեկ տարբերակ՝թռչել քաղաքի վրայով:Միտքս ինձ տվեց խոշորացույցը, երևակայությունս ինձ տվեց հնարավորություն և թռչելու և տեսնելու մե՜ծ քաղաքը, որը հույսերով ու ուրախությամբ լիքն է: Իմ տեսած այն բանը ուղակի կարծես հրաշք լիներ, բայց աստված գիտի թե ինչ էր իմ տեսածը: Ինչոր  բան էր, ոչնչի նման,կյանքիս մեջ նման բան տեսած չկաի:Ճիշտ է չգիտեմ ինչ էր, բայց խորհրդավոր էր, գույներով լիքը, ուրախությամբ ու հույսերով պատված էր, խինդ ու ծիծաղ կար և արդյո՞ք դա մե՛ր քաղաքն էր: Երբ ավելի վերև եմ թռչում ամեն ինչ պարզ է դառնում ինձ համար՝ մեր քաղաքը մե՜ծ, շա՜տ մեծ՝աչք է, աչք, որի մեջ հազարավոր ուրիշ աչքեր կան, գույնզգույն աչքեր: Ամեն մի գույն իր հույսն ու ուրախություններ արտահայտում: Վարկյան առ վարկյան աչքերը շատանում էին, այնքան պարզ ու ջինջ էին այդ աչքերը: Այնքան պարզ, որ արտացոլվում էր, ամեն մի մարդու քայլը,նոր ծնված աչքերի լացը և դրանից բխող ծիծաղը: Ինքսել մտա այդ աչքի մեջ, բայց դա լրիվ ուրիշ պատմություն է դրա մասին թող մնա հետո: 

Ներում եմ ուրեմն թու՞յլ եմ

Ես ներում եմ, ներում ե՛մ, ամենքին: Ներում եմ, նույնիսկ նրան, ով արժանի չէ՛ ներվելու, նույնիսկ նրան ով ինձ ցավեցրել է:

Միսս. բնություն

Բնությունը, ոգի ունի: Տեսել ե՛մ դրա համար ձեզ եմ ասում:

Անծանոթ է ու սիրում եմ

Honesty (Ձայնադարան)

Լսեք...Վստահե՛մ դուր կգա :)