Բանջարեղենների մասին (Տաքդեղ, վարունգ և պոմիդոր)

Բանջարեղենների մասին from Արփի Սահակյան

Ֆրենսիս Սքոթ Ֆիցջերալդ: Նամակ դստերը

Հետաքրքիր նամակ է, խորհուրդ կտաի, որ կարդաք: Հատկապես ինձ շատ է դուր եկել: Ի՞նչ եք կարծում արդյո՞ք ճիշտ է, որ հայրիկը նամակ է գրում, չի զանգում կամ էլ չի գալիս իր փոքրիկին (ճուտիկին) տեսնելու ու այդքանը ասելու և ի՞նչ եք կարծում արդյոք հայրիկը պետք է ամաչի իր հրաշք բալիկից: Հիմա ինքս, կփորձեմ իմ հարցերին պատասխանել: Չէ, համամիտ չեմ, էդպես ճիշտ չի, չէ՜ ճիշտ, ու՜ֆ, չեմ կողմնորովում, հիմա կասեմ թե ինչու: Ընտրեցի երկու տարբերակ, որովհետև համ սխալ է համ ճիշտ.... Սխալ է, որովհետև ինչ իմաստ նամակ գրելու, եթե կարող ես տեսնել, դեմ-դիմաց կանգնել ու զրուցել ամենքի  հետ, իսկ, եթե նամակ չգրեր հիմա ես այս հոդվածը չէի գրի, իսկ ինչ վերաբերվում է ամաչելուն ......Դե՜ հասկանում ե՞ք, ախր  ամենքի հետ կարող է պատահել, ամենքնել իրավունք ունեն ամաչելու, չէ որ դա է կյանքի օրենքներից մեկը: Օ՜հ այո ճիշտ է, Ֆրենսիս Ֆիցջերլանդ համամիտ եմ քեզ հետ իհարկ՛ե կյանքում ոչ երջանկություն կա ոչ դժբախտություն դրանք միայն գրքերում ու կինոներում է լինում հա՛ ես քեզ հետ համամիտ եմ: Իմ կարծիքով դու շատ լավ հայրիկ ես քո ՃՈՒՏԻԿի համար:
Սիրով՝Արփի Սահակյան

Մենք մանկական երկաթուղում

Հետաքրքիր պատմություն՝պատմում է Եղիշե Չարենցի մանկության ընկերը

Ես աստծո ինչն եմ ասել, աշխարհը թողած, Կարսը թողած, եկավ ի՞նձ տեսավ: Մարդավարի տեսք որ տար, հոգին դո՞ւրս կգար: Հիմա լա՞վ է, որ աղջիկները ռեխիս չեն էլ նայում:
Հանգստացնում էի:
- Եղիշ, – ասում էի, – Աստծուց հեչ մի նեղանա. բանաստեղծի տաղանդ բաժանելիս Կարսում մենակ որ քեզ է տեսել, քի՞չ ես համարում:
Քիթը կնճռոտում էր:
- Այ Աղասի, – ասում էր, – աղջկան ի՞նչ պետք է, թե տղան տաղանդավոր է, էս է, էն է: Աղջկան գեղեցկություն է պետք: Թե չէ, տաղանդը ոչ կգրկես, ոչ կհամբուրես:
Էլի էի հանգստացնում:
- Դարդ մի արա, Եղիշ ջան, – ասում էի, – կմեծանաս՝ կգեղեցկանաս:
- Խե՞նթ ես, – քմծիծաղում էր:
– Այ տղա, որ մեծանամ՝ բոյս երկարելո՞ւ է, ուսերս հավասարվելո՞ւ են, քիթս ուղղվելո՞ւ է:
Մի անգամ, նման խոսակցությունից հետ, հենց էնպես, հարցրի.
- Եղիշ, իսկ փորձ արե՞լ ես աղջկա մոտենալ: Ի՞նչ ես իմանում, գուցե գործերդ հաջող գնան:Խնդաց:
- Խելքս հացի հետ չեմ կերել, – պատասխանեց:– Փորձեմ, որ խայտառակվե՞մ:
Էսպես խոսում էր, ինչպես ասացի, երբ մնում էինք երկուսով: Ուրիշների, մանավանդ աղջիկների ներկայությամբ, գլուխը բարձր էր պահում, քիթը՝ ցից, կեպին՝ ավելի ծռած, իբր, տեսեք ու իմացեք, ինձ պես գեղեցիկ տղա աշխարհը ոչ ծնել է, ոչ էլ կծնի: Իսկ որևէ տղայի ու աղջկա իրար հետ մենակ զբոսնելիս տեսնելիս, ավելի հպարտ էր պահում իրեն: Արհամարհանքով նայում էր աղջկան, և շպրտում.
- Էրնեկ քեզ, դու էլ պիտի ասես՝ ոսկի եմ գտել: Աբգար աղայի տղային թողած, Եղիշե Չարենցին թողած, ո՞ւմ ետևից ես ընկել: Եվ ահա մի անգամ էլ էդ Եղիշե Չարենցը բռնացրեց ինձ, թե.
- Ալայան, գնա Աստղիկ Ղոնդախչյանին ասա, որ սիրում եմ իրեն:
Ունքերս իրար տվի:
- Եղա՞վ, Եղիշ ջան, – կշտամբեցի ես, – աղջկանը դու սիրես, սերդ ե՞ս բացատրեմ: Տղամարդուն վայե՞լ կլինի էդ:
- Չի՛ լինի, թո՛ղ չլինի, – նեղացավ նա, – պետքս էլ չի:Բանաստեղծություն կնվիրեմ, և վերջ: Սերս թե կհասկանա, լավ, չի հասկանա, տերն իր հետ:
Ու գրեց.
Քնել չի լինում …
Հիմա, երբ այնպես ուզում եմ քնել,
Ամե՛ն, ամե՛ն ինչ մտքիցս հանել:
Սերը անպատասխան մնաց:Չեմ հիշում ինչքան ժամանակ էր անցել, երբ մի խումբ աշակերտ–աշակերտուհիներ, հավաքված քաղաքային այգում, հանգիստ զրուցում էինք մեզ համար, ասում-խոսում: Մեկ էլ ասես գետնի տակից, բուսավ Չարենցը, արագ մոտեցավ ինձ ու, ոչ էս, ոչ էն, բռնեց օձիքս:
Լյուսիի հետ մոտ ես, հա՞, – բարձրացնելով բռունցքված ձեռքը, գոռաց նա,–հիմի ես քեզ մոտիկություն ցույց կտամ:
Տղաների օգնությամբ մի կերպ ազատեցի օձիքս, իսկ Լյուսի Թառայանը, որ աղջիկների մեջ էր, դուրս եկավ տեղից, առաջացավ ու քիփ կանգնեց Չարենցի դեմ-դիմաց. ոնց որ՝ քիթ քթի:
- Եղիշ, – ասաց, – Աղասուն հանգիստ թող. ոչ նա է ինձ մոտ, ոչ ես՝ նրան: Ես ոչ ոքի հետ էլ մոտ չեմ: Իմացիր, քեզ հետ էլ չեմ ուզում մոտ լինել:
Չարենցը, որ աղջկա էդ խոսքից վիրավորված զգաց իրեն, քիչ ետ կանգնե ու ոտից-գլուխ չափեց նրան:
- Չես ուզում, մի էլ ուզի, – վեր ցցելով գանգուրները, ասաց նա: – Զարմացրի՛ր: Դու էլ հավատացիր, թե սիրո՞ւմ եմ քեզ: Չեմ սիրում: Ոչ մեկին էլ չեմ սիրում: Հետո եմ սիրելու: Իմ սերը, իմ մեծ սերը հետո է գալու:
Ասաց ու գլուխը՝ բարձր, կեպին՝ ծուռ, թողեց հեռացավ:Երեկոյան երևաց մեր տանը:
- Այ տղա, – ներողություն խնդրողի պես, խոսեց նա, – ցերեկը դու էլ կարծեցիր, թե իսկապես խփելու եմ քեզ: Ավազա՞կ եմ, ինչ է: Էդ հարայ-հրոցը բարձրացրի, իմանալու՝ Լյուսին ինչ կասի: Բան էլ չասաց: Տերն իր հետ:
Հանկարծ փռթկացրեց:
- Համա՜ սեր բացատրելու ձև էի գտել, հա՜:
Էլի օրեր անցան:Եվ ահա նորից բռնացրեց ինձ:
- Ալայան, գնա Կարինե Քոթանջյանին ասա, որ իրեն սիրում եմ:Ունքերս էլի իրար տվի:
- Եղա՞վ, Եղիշ ջան, – կշտամբեցի ես, – աղջկանը դու սիրես, սերդ ե՞ս բացատրեմ: Տղամարդուն վայե՞լ կլինի էդ:
- Չի՛ լինի, թո՛ղ չլինի, – նեղացավ նա: – Պետքս էլ չի: բանաստեղծություն կնվիրեմ: Սերս կհասկանա, լավ, չի հասկանա, տերն իր հետ:
Ու գրեց.
Ես ի՞նչ անեմ, ի՞նչ անեմ, որ չմեռնի իմ հոգին,
Որ չմարի իմ հոգին քո ակաթե աչքերում.
Ես ի՞նչ անեմ, որ մնա ծիածանը երեք գույն,
Որ չցնդի, չմարի՜ իմ հոգու հեռուն…
Էդ սերն էլ անպատասխան մնաց: Վշտացավ:
- Էլի բան դուրս չեկավ, – ասաց դառնացած:Քիչ անց ասես գտավ իրեն:
- Այ տղա, – վրա բերեց , – ի՜նչ լավ է, որ դու կաս, թե չէ, թամամ կխայտառակվեի Կարսում: Սերս քեզ հայտնելուց հետո, սիրտս հանգստանում է, ու ես քաշվում եմ մի կողմ: Բանաստեղծություններին մի նայիր, ի՜նչ բանաստեղծ, որ աղջիկ չերգի, սեր չերգի: Մի րոպե լռեց:
- Գիտե՞ս ինչ, – ավելացրեց, – երևի իսկապես իմ սերը, իմ մեծ սերը հետո է գալու:
Մի օր եկավ այդ սերը:
Սովետական տարիներն էին: Պետությունը որոշել էր պետական թատրոն ու ստուդիա ունենալ: Եղիշե Սողոմոնյանն էլ արդեն Եղիշե Չարենց էր: Մանկության ընկերները կրկին հանդիպում են, Աղասին` որպես դերասան, Չարենցը` Լուսավորության ժողովրդական կոմիսարիատի արվեստի բաժնի վարիչ: Որոշում են նշել այդ պատմական օրը: Երեկույթը տեղի էր ունենալու Վարդան Միրզոյանի տանը: Հավաքույթին շուք տալու համար դրսից մարդ են հրավիրում, նրանց, ովքեր ինչ-որ կերպ առնչություն են ունեցել դրամատիկական ստուդիայի ստեղծման հետ: Իհարկե, հրավիրվածների մեջ առաջին հերթին պետք է լիներ Եղիշե Չարենցը՝ Լուսավորության ժողովրդական կոմիսարիատի արվեստի բաժնի վարիչը:
Նստել էինք սեղանի շուրջը՝ մենք, հյուրերը: Չարենցը չկար: Չկար՝ չկար, Աստված իր հետ. մինչև առավոտ չէինք սպասելու: Դյադյա Միրզոն ոտքի կանգնեց, բարձրացրեց լիքը բաժակը:
- Տղաներ ու աղջիկներ, – սկսեց նա, – հայ թատրոնի ապագա դերասաններ ու դերասանուհիներ …
Էդ րոպեին էլ դուռը բացվեց, շեմքում երևաց Չարենցը:Վարդան Միրզոյանը ցած դրեց բաժակը: Մենք, ուրախացած, տեղ բաց արինք Չարենցի համար:
- Ընկեր Չարենց, եկեք մեզ մոտ:
- Չարենց, արի նստիր կողքիս:
- Եղիշե, ինձ մոտ:
Չարենցը տեղից չշարժվելով, հայացքը դես ու դեն գցեց:
- Աղասի Ալայանը էստե՞ղ է:
Նոր գլխի ընկա, որ խմած էր: Հարբած չէր, բայց խմած էր: Կողքից էլ, սովորական ատրճանակի տեղ, մաուզեր էր կախված:
- Էստեղ եմ, Եղիշ, – անհամարձակ ձեն տվի ես:
Աչքը գցեց վրաս:
- Էստեղ ես, հա՞, – ասաց: – Շուտով չես լինի:
Սիրտս վատ բան գուշակեց:Մարդիկ քարացած մեկ Չարենցին էին նայում, մեկ՝ ինձ. սև կատո՞ւ էր անցել ընկերների միջով:
- Դուրս եկ տեղիցդ ու առաջ արի, – էլի ասաց նա:
Ճարս ինչ. բարձրացա տեղիցս ու առաջ գնացի:
- Կանգնիր էդտեղ, – ասաց, ոչ, ի՜նչ «ասաց», հրամայեց, երբ երկու քայլի վրա էի իրենից:
Սիրտս վատ բան էր գուշակել, ճիշտ էր, բայց էն, ինչ տեղի ունեցավ, ո՜ւմ մտքով կանցներ:
- Արփիկին ես սիրում, հա՞, սուկին սին, – ձենը ավելի բարձրացնելով, գոռաց Չարենցը: – Խլե՞լ ես ուզում նրան: Ես հիմի քեզ սիրել ցույց կտամ, խլել ցույց կտամ:
Ասաց, ձեռքը դեպի մաուզերը տարավ, հանեց և՝ ուղիղ ճակտիս:
- Հիմի դու քոնը կստանաս:
Տղամարդիկ իրար անցան, աղջիկները ճչացին:Ապրես դու, Օրի Բունիաթյան, առյուծի պես տեղից վեր ցատկեց, հասավ ետևից, բռնեց Չարենցի ձեռքը, ոլորեց, ու խլեց մաուզերը:Կյանքս փրկված էր: Բայց, վա՜յ էն փրկվելուն՝ լեղիս ջուր էր կտրել. բերանումս էլ թուք չէր մնացել, որ չորանար:Սենյակը կամաց-կամաց խաղաղվեց: Մի կերպ ես էլ ուշքի եկա:
- Եղիշ, հազիվ կարողացա կմկմալ, էդ ի՞նչ ես ասում, ամոթ չէ՞: Կարսում իրար ճանաչել ենք, ընկերներ եղել, հիմի էլ ընկերներ ենք: Կարսում աղ ու հաց ենք կերել: Հիմի էլ պիտի ուտենք: Բա ես էդպիսի նամարդություն կանե՞մ:
Չարենցը շփոթվեց, կախեց գլուխը. նրան էլ էր երևի հասել կատարվածի անհարմարությունն ու անտեղիությունը: Սակայն ոչ ես էի կարողանում տեղից շարժվել, ոչ նա: Մարդիկ էլ պապանձվել էին, ոչ ձեն, ոչ ծպտուն: Վախի՞ց: Չէ՛, վախը վաղուց էր անցել: Ամոթի՛ց:Մեկ էլ մի ձեն հասավ ականջիս. մեկը տվեց նրա անունը.
- Եղի՛շ:
Արփիկն էր, Արփենիկ Աստվածատրյանը, որ թողել տեղը, եկել կանգնել էր Չարենցի առաջ:
- Եղի՛շ, – կրկնեց, – ինձ նայիր:
Վա՜յ էն նայելուն, որ Չարենցը նայեց նրան:
- Չէ, ոչ էդպես, – նկատեց Արփիկը: – Բարձրացրու գլուխդ: Մի քիչ էլ: Ա՛յ, էդպես: Թե չէ, գլուխ կախելը քեզ չի սազում: Դե հիմի լսիր: Ի՜նչ Աղասի, ի՜նչ բան: Էդ որտեղի՞ց հնարեցիր: Թող մարդիկ իմանան, թող աշխարհը իմանա. ես քեզ եմ սիրում: Միայն քեզ: Սպասում էի, թե ուր որ է, սեր կբացատրես ինձ. տեսնում էի, որ դու էլ իմ օրումն ես: Է՞ս էր քո սեր բացատրելը: Արյունո՞վ էիր ուզում շաղախել իմ ու քո սերը:
Անակնկալից երևի հիմի էլ Չարենցի լեղին էր ջուր կտրել, թուքն էլ՝ չորացել:
- Արփի՛կ, – իրեն կորցրած, մոռանալով որ շուրջը մարդիկ կան, շշնջաց նա, – ի՞նչ իմանայի, թե էդպիսի բան կա, թե… Արածս հենց դրա համար էր. տեսնելու՝ սիրո՞ւմ ես ինձ: Ախր, ես գժվում եմ քեզ համար:– Նորից գլուխը կախեց:
– Ներիր, Արփիկ ջան:
Դարձավ դեպի ինձ:
- Դու էլ ներիր, Ալո ջան:
- Անաստված, – բամբ ձենով սենյակը լցրեց Օրի Բունիաթյանը, – մարդուն սպանել էր ուզում, հիմի կանգնել է, թե՝ ներիր: Լա՜վ է, հը՜մ:
Սենյակը լցվեց Չարենցի ծիծաղով:
- Ինչե՞ր ես դուրս տալիս, – բացականչեց նա: – ես ու մարդ սպանե՞լ: Էն էլ Աղասո՞ւն: Ու էդ մաուզերո՞վ: Օրի ջան, դրանով իսկի ծիտ չի սպանվի, ո՜ւր մնաց՝ մարդ:
Շշմելու հերթը Օրի Բունիաթյանին հասավ, կարծում էր՝ մարդու կյանք էր փրկել, իսկ դուրս է գալիս, որ … Չարենցին նայեց, ինձ, Արփիկին, մարդկանց, ձեռքին դեռ բռնած մաուզերին: Արագ բաց արեց նրա փակաղակը և ընկավ առաջին պատահած աթոռին:
- Ես քո հավատն եմ անիծել, հը՜մ, – հազիվ կարողացավ ասել նա:
Մաուզերը դատարկ էր. ոչ փամփուշտ, ոչ բան​:

Հեռացումի խոսքեր...Չարենց

Իմ ընտրած բանաստեղծությունը. Մայրենիի առաաջադրանք

                                            ԱՆԾԱՆՈԹ ԱՂՋԿԱՆ

                                       Լույսն էր մեռնում, օրը մթնում.
                                       Մութը տնից տուն էր մտնում.
                                       Ես տեսա քեզ իմ ճամփի մոտ,
                                       Իմ մտերի՛մ, իմ անծանո՛թ։

                                       Աղբյուրն անուշ հեքիաթի պես
                                       Իր լույս երգով ժպտում էր մեզ.
                                       Դու մոտեցար մեղմ, համրաքայլ,
                                       Որպես քնքուշ իրիկվա փայլ։

                                       Անակնկալ բախտի նըման,
                                       Հայտնվեցիր պայծառ-անձայն.
                                       Անջատվեցինք համր ու հանդարտ,
                                       Կյանքի ճամփին մի ակնթա՜րթ...

1903 թ.

Արդյո՞ք ես սիրում եմ իմ աշխատանքը...Կռահե՜ք

Մեր դասարանի մասին պատմություն

Մեր դասարանը շատ հետաքրքիր դասարան է։ Մենք բոլորս իրար շատ ենք սիրում ինչպես քույր և եղբայր։ Պատմեմ մի փոքրիկ դեպք։ Մենք միասին գանցինք ճամփորդության և մի տղա առանձնացավ մեզնից (Գնաց ջուր խմելու)։ Մենք չնկատեցինք, որ նա կորել է և ճամփա ընկանք, բայց նրա հետ շ՜ատ դեպքեր են պատահել, երբ նա այնտեղ էր։ Հետո կպատմեմ։

Սիրող սրտեր

Կար մի մարդ ՝նա կույր էր, մրուցկան էր ու գումար էր հավաքում իր աչքի վիրահատության համար։  Այդ մարդը վերցրեց մի ցուցափեղկ և վրան գրեց օգնեցե՜ք, գումար տվեք։Բայց նրան ոչոք գումար չեր տալիս։ Ահա մի անգամ եկավ մի աղջիկ ու ցուցափեղկի մյուս կողմում գրեց `Այսօր հիանալի օր է, բայց ես չեմ կարողանում տեսնել այս օրը, որովհետև ես կույր եմ ՕԳՆԵՔ։ Եվ բոլորը տեսնելիս այդ գրվածը գումար էին տալիս այդ մարդուն։ Եվ ահա աղջիկը կրկին այցելեց այդ կույր մարդուն, այդ մարդը հարցրեց <<Ինչ էիր գրել ցուցափեղկին, որ բոլորը ինձ սկսեցին գումար տալ։>>։ 

ԼԵՈՆԱՐԴՈ ԴԱ ՎԻՆՉԻ ԱՐԾԻՎՆ ՈՒ ՄԵԾԱՀՈԳՈՒԹՅՈՒՆԸ

Գլուխը բնից հանելով` արծվի ձագուկը տեսավ բազմաթիվ թռչուններ, որոնք թռչում էին ներքևում՝ ժայռերի արանքով.

 - Մայրիկ այս ի՞նչ թռչուններ են, – հարցրեց նա:

 - Մեր ընկերները, – պատասխանեց մայր արծիվը որդուն: – Արծիվը միայնակ է ապրում: Այդպիսին է նրա ճակատագիրը, բայց նա նույնպես երբեմն շրջապատի կարիք ունի: Այլապես նա թռչունների ի՞նչ թագավոր է: Բոլորը, որոնց տեսնում ես ներքևում՝ մեր հավատարիմ ընկերներն են: Բավարարված մոր բացատրություններով` արծվիկը շարունակում էր հետաքրքրությամբ հետևել թռչունների ճախրանքին՝ համարելով նրանց, այսուհետ իր հավատարիմ ընկերներ: Հանկարծ նա բղավում է. 

- Վա՜յ – վա՜յ նրանք գողացան մեր կերակուրը:

- Հանգստացի՛ր որդի, նրանք ոչինչ էլ մեզնից չեն գողացել: Ես ինքս եմ նրանց հյուրասիրել: Հիշի՛ր մեկընդմիշտ՝ ինչ քեզ կասեմ: Որքան էլ որ արծիվը սոված լինի, նա անպայման իր որսով պետք է կիսվի իրեն շրջապատող թռչունների հետ: Այս բարձրությունում նրանք ուժ չունեն ինքնուրույն սնունդ հայթայթելու համար և նրանց պետք է օգնել: Բոլոր նրանք, ովքեր ուզում են ունենալ հավատարիմ ընկերներ, պետք է լինեն բարի և համբերատար՝ ուշադրություն ցուցադրելով այլոց կարիքներին: Պատիվ և հարգանք ձեռք են բերում ոչ թե ուժով, այլ մեծահոգությամբ՝ կարիքավորների հետ վերջին պատառը կիսելու պատրաստակամությամբ:

Աղբյուրը՝ http://areviknersisyan.blogspot.com/2014/01/blog-post_7787.html#more





Առաջադրանքներ 

1. Անծանոթ բառերը բացատրիր (Nayiri.com)-ի  օգնությամբ
2. Նկարագրիր Արծիվին:
3. Ինչով էր տարբերվում այս առակի արծիվը մյուս արծիվներից:
4. Առակից դուրս գրիր այս բառերի հակադիր բառերը՝

• Բարձրություն-
• Բարի-
• Մեծահոգություն-
• Կարիքավորներ-
• Բարձրություն-
• Բարի-
• Մեծահոգություն-
• Կարիքավորներ-

5.Գրիր առակի սյուժեն:

6.Գրիր առակի բարեյախոսությունը:

7.Ի՞նչ էր սովորեցնում առակը:

8.Համառոտ նրակայացրու առակը (5-10) նախադասությամբ:

9.Սիրում ես բարություն անել, բացատրիր ինչու:

Հարցեր 2-րդ մաս․ Տոնինոյի արկածները

Գլուխ երկրորդ

1.Եթե մի հրաշքով դու դառնայիր անտեսանելի, ի՞նչ կանեիր:

Ես իմ ընկերուհու պայուսակը կղառնշտեի։ Նրանց պայուսակից կվերցնեի նրա բանալին ու դարակը կխառնեի, նրա մազերը կխառնշտեի ու կքաշեի։ Հետո մազերի մեջ մի բան օրինակ՝Փուշ կկրակեի և նա կշրջվեր ու ուրիշին կմեղադրեր։

2.Հիշիր դեպք, երբ դու փորձել ես խաղ խաղալ ընկերոջդ կամ ընկերներիդ գլխին: Պատմիր այդ մասին:   

Այո, այդպիսի դեպքեր շատ են եղել։ Ես իմ ընկերոջ՝ Իրինայի գլխին եմ խաղ խաղացել։ Ես ու նա քայլում էինք դպրոցով և ես նրան ղուդուդ տվեցի ու փախա՝Նա իմ ետևից էր վազում  և մենք մեկ րոպե դասից ուշացանք․․․․․․

3.Պատահել է այնպես, որ ընկերդ ինչ-որ բան է արել, բայց ուսուցիչը կամ ուսուցչուհին խոսել է քեզ վրա կամ հակառակը: Պատմիր այդ մասին: Չեմ հիշում այդքիսի դեպք․․․․․․

Կարդում ենք «Անտեսանելի Տոնինոյի արկածները» Ջիաննի Ռոդարի․ Հարցեր

·         Առանձնացրու այն հատվածը, որտեղ քեզ նմանեցրիր Տոնինոյին. հիշիր քեզ հետ կապված այդպիսի մի դեպք (շարադրիր 5-6 նախադասությամբ): Ես նունպես մի անգամ տնային չէի արել ու վախենալով փորձում էի մտնել դպրոց։ Վախս ինձ չէ թողնում մտնել դպրոց։ Շատ էի վախենում։ Այդ հատվածում ես ու Տոնինոն իրար շատ նման ենք։ Ես նույնպես Տոնինոյի նման չարաճճի եմ։

·         Հիշիր մի սուտ, որը քեզ գցել է անհարմար դրության կամ մի պատմության մեջ: Չգիտեմ, որ մեկը ասեմ այնքան սուտ եմ ասել, որ չգիտեմ, որ մեկը ասեմ Ահա հիշեցի մեկ անգամ, երբ ընկեր Մարինեն ինձ ասաց․ Արփի արի ֆլեշբացիկ պատրաստենք ես ասացի այո մեկ վարկյան հիմա կվերադառնամ ես գնացի, պարով տարվեցի ու հետո մոռանալով ընկեր Մարիների մասին գնացի տուն։ Խաբեցի խաբեցի ձկանը ջրից հանեցի ես ընդհանրապես սուտ չեմ խոսում և ահա ես առաջին սուտս ձեզ ասացի։

·         Կարո՞ղ ես առանձնացնել այս գլխի ամենակարևոր նախադասությունը:

Այո։Երբ մայրիկը Տոնինոյին բացատրում է, որ բացի ծննդյան տոներից ու նվերներից ավելի հետաքրքիր բաներ էլ կան աշխարհում։

Անտեսանելի Տոնոնինոն․ Հարցեր

1.      Որ հատվածը քեզ դուր եկավ։Ի՞նչու։

2.      Նկարագրիր Տոնինոյին։

3.      Եթե դու նրա ընկերը լինեիր, ինչ կանեիր։

4.      Եթե դու լինեիր նրա վիճակում, ինչպես կվարվեիր։

5.      Դուրս գրիր անհասկանալի բառերը և Nayiri.com կայքից օգտվելով՝բացատրիր բառերը։

6.      Ես չեմ կարդացել պատմությունը փորձիր օգնել ինձ․ Տոնինոն դասի ժամանակ

      Անտեսանելի էր դարձել

      թաքնվել էր սեղանի տակ

      Ձևացել էր հիվանդ և տանը մնացել։

Մտքեր․․․ մտքեր․․․մտքեր․․․ մի պատմությունից

Հատված 1
Այո…կամաց–կամաց հասկանում էի, թե մի փոքրիկ-փոքրիկ սիրտ որքա՜ն կարող է մեծ լինել: Մի գիշեր, երբ հիշեցի այն մեծ պատերազմի ծանր օրերն ու գիշերները, միանգամից վեր թռա ու ճչացի. «Սրտիս մնացած մասը կնվիրեմ բոլոր նրանց, ովքեր կռվեցին եւ կեղտոտ թշնամուն մեր հողից, մեր երկրից ու մեր տնից դուրս վռնդեցին…»:
…Հիմա այլեւս իմ սիրտը նմանվել էր մի մեծ քաղաքի, դպրոց ուներ, հիվանդանոց ուներ, զորանոց ուներ, փողոց, թաղ, պողոտա ուներ եւ դարձյալ մի աշխարհի չափ դատարկ տեղ ուներ…
Ինքս ինձ ասացի. «Այլեւս բավական է ընտրություն անել, իմ սիրտը պատկանում է աշխարհի բոլոր-բոլոր լավ մարդկանց՝ աշխարհի այս ծայրից մինչեւ մյուս ծայրը…»

Հատված 2

 Ճիշտն ասած՝ ախր, չգիտեմ՝ ինչպես ասեմ…Սիրտս ուզում է՝ այս ամբողջ-ամբողջ, փոքրիկ-փոքրիկ սիրտս՝ մի փոքրիկ, սիրուն տնակի պես, մի այնպիսի մեկին նվիրեմ, որին շա՜տ-շա՜տ եմ սիրում…կամ…չգիտեմ…մեկին, որ շատ լավն է: Մեկին, որ իսկապես արժանի է իմ շատ փոքրիկ եւ մաքուր սրտի մեջ տնակ ունենալու: Ճիշտ եմ ասում, չէ՞։
- Սիրտը հյուրանոց չէ, որ մարդիկ գան, մի երկու-երեք ժամ կամ մի երկու-երեք օր այնտեղ մնան ու հետո գնան, – ասում է հայրիկը, – սիրտը ճնճղուկի բույն չէ, որ գարնանը շինվի, իսկ աշնանը քամին այն իր հետ քշի ու տանի…
ճիշտն ասած՝ չգիտեմ՝ ինչ է սիրտը, բայց գիտեմ, որ տեղ է շա՜տ-շա՜տ լավ մարդկանց եւ մշտապես…

Ինձ 1 հատվածը շատ է դուր եկել․ մի տեսակ շատ խորհը հատված է, 2-րդ նույն պես։ 2-րդ հատվածի վերաբերյալ, կարող եմ ասել, որ ինքսել չգիտեմ ինչ է սիրտը պիտի մի փոքր ուսումնասիեմ։ Դուր է եկել, որովհետև այս գրողը մի փոքր զգացմունքային, շատ-շատ բարի, երջանիկ, բայց մի գուցե խեղճ մարդ է, եղել։ Բայց ճիշտն ասած՝մի հարց ծագեց ի՞նչու, փոքրիկ սիրտ, ինչի համար։՝ Կամ մի հատված նույն պես - Մարդու սիրտը չպետք է դատարկ մնա, – ասում է տատիկը, – եթե դատարկ մնա, դատարկ ծաղկամանի նման տգեղ կլինի եւ մարդուն ցավ կպատճառի: Ահա իմ միտքը դրա վերաբերյալ՝Բայց, օվ իմանա, մի գուցե այդքան էլ տգեղ չի դատաևկ ծաղկամանը։

Ես սեբաստացի եմ

Ես Սեբաստացի եմ ու հպարտ եմ դրանով։ Ես կուզենայի ասել, որ Սեբաստացիները գլուխգովան չեն լինում, սիրում են իրենց աշխատանքը, լինում են համերաշխ։ Իսկական Սեբաստացին նա է, ով սովորում է, կսովորի և սովորելու է այստեղ՝ մեր կրթահամալիրում, բայց նրա արածները օգտակար կլինեն բոլորին։

Սեբաստացին կարող է․․․․

Սեբաստացին կարող է ճամփորդել, ճամփորդել օրերով-շաբաթներով, պարել կարող է, երգել, զվարճանալ, կարող է փորփրել համացանցն ու գտնել իր ուզածը։ Սեբաստացին պետք է կարողանա օգտվել համակարգչից, կարող է նաև հաղթել տարբեր մրցույթներում, կարող է ու պիտի սիրի իր ընկերոջը, օգնի։ Նաև Սեբաստացին կարող է մասնակցել շա՜տ տոների։ Ասեմ, որ մենք ինքներս ստեղծել ենք մեր տոնը՝ մեր դպրոցը....

Զոլաքար և Վարդենիկ ճամբորդություն

1 օրյա ճամբորդություն

Արշավային Ֆոտոշարք․․․