Փորձում հասկանալ անհասկանալին, փորձում գտնել գաղտնիքը

Լրացուցիչ կրթությունը ինձ համար, տարատեսակ գործունեություն է: Ճափորդությունը ինձ համար ամենագիտահանրամատչելիներից է: Գնալուց առաջ ես պետք է տեղեկանամ այդ վայրի մասին, իսկ եթե ինձ հարմար չի եղել կամ ես չեմ ցանկացել տեղեկանալ-իմանալ այդ տարածքի մասին, ուրեմն ես կգնամ, կհայնաբերեմ... կգնամ, կտեսնեմ և կճնաչեմ:

Վեր ու վար.

Վերև ու ներքև: Վերև, ներքև: Վեր ու վար: Բարձրանալ ու իջնել: Աստիճանները բարձրանալն ու իջնելը այնքան հաճելի է: Երբ մտքերտ խառն են, գզ-գզված, բայց և միաժամանակ հաճելի ու երևի բարի:

Եվ ճանապարհը գեղեցիկ էր ("And the way was beautiful")

Ճանապարհը, որ անցանք, գագաթը, որին հասանք, հաղթահարեցինք: Դժվար թվաց: Բայց իրականում, երբ դանդաղ քայլեցիր, զմայլվեցիր, երբ նայցիր հեռվից հեռու քաղաքիդ, հիացմունքով հասկացար, որ արժեր, որ պետք էր:

Հասարակությունը օգնում է թե՞ վնասում.

Ինձ հացնո՞ւմ եք, հասարակությունը օգնում է թե՞ վնասում...: Իսկ ի՞նչպես եք մտածում դուք: Ամեն քայլափոխին աղբամաններ են դրված, բայց մարդիկ, միևնույն ժամանակ  անցնում են աղբամանի կողքով և գցում ոչ աղբամանի մեջ`իրենց ոտքի տակ: 

Հենց կանգնեցի լեռան արջև տակն ու վրա եղավ ներսս

Ես սպասում էի: Ուզում էի շա˜տ վաղուց: Բայց չէր լինում: Ու հենց երեկ կատարվեց: Երազանքս կատարվեց: Եվս մի երազանքի իրականացում: Ինչքան եմ երազել էդ պահի մասին:

Զգացողությունները մեծ էին, երազանքները` ավելի

Ամառ: Արձակուրդներ: Չէի ուզում դպրոց գնալ: Չէի ուզում:

Գիշերվա երազ ~

Լուսընկայ գիշերուան

Թափառողն եմ լըռին.
Ծեր վարդեր կը դողա՜ն
Որ ցուրտէն չսառին...

Լուսնի լո՜յս ամէն դի,
Նոյնիսկ ի՜մ աչքերուս.
Բայց ինչո՞ւ կը կաթի
Սա արցունքն այտերուս...

Լուսընկայ գիշերուան
Թափառողն եմ լըռին.
Երազներս կը դողա՜ն
Որ լուսնէն չսառին...

Անընդմեջ կամ էլի կրկնվեց

Արև: Շոգ: Նորից սկսվեց: Տոթ է: էլ չեմ դիմանում: Զովացուցիչ ըմպելիքը հաստատ կփրկի: Թե չէ՞:Չէ... էլ չեմ ուզում: Փոշմանել ե՞մ: Հա' Չեմ վախենում ասելուց: Ես վախկոտ չեմ: Չէ˜:

Երազել երկար ժամանակ, իսկ հետո հատիկ առ հատիկ կատարել դրանք

Մեղրաձոր: Հաճելի միջավայր: Նոր մարդիկ: Խաղեր: Իսկական ընկերություն: Ինչի՞ց, որոշվեցի՞, ասեմ.
Հասկացա ընկերությունը ինչ բան է, երբ տեսա իսկական ընկերների: Մեկս մյուսին օգնում էինք: Ու միշտ նայում դիմացներս: Հաճելի միջավայր: Երեկոյան ժամերին հատկապես: Խարույկ: Երգեր: Երգում էին բոլորը:

Եռօրյա ճամփորդության դեպի Լոռու մարզի Այգեհատ գյուղ

Մի խումբ սովորողներով ամսի 10-ին գնացել էինք եռօրյա ճամփորդության դեպի Լոռու մարզի Այգեհատ գյուղ:

Մեկնել ենք ժամը 9:00-ին Սբ. Երրորդություն եկեղեցու մոտից: Առաջին կանգառը եղավ տառերի պուրակում, նկարվեցինք, նկարեցինք նախաճաշեցինք ու շարժվեցինք դեպի Դսեղ: Բայց այս անգամ մեզ չհաջողվեց այցելել Հովհաննես Թումանյանի տուն... Քանի որ մեքենան առաջացել էր ու հեռացել  գյուղից, մենք որոշեցինք գնալ դեպի Քոբայրավանք, հաղթահարեցինք բարձունքը, մտանք եկեղեցիները, որտեղ ի դեպ նկարներ կային, որոնք պահպանվել էին 5-րդ դարից մինչ հիմա... 

Ծագումնաբանություն

Նկարագրություն  (Ինձ հենց սկզբից հետաքրքրել են աչքերը, այդ իսկ պատճառով որոշեցի հետազոտել աչքերը և նրանց գենետիկան)



Նկար 1. Իմ աչք. գեներով՝ Հայ

Մենք դեռ վերադառնալու ենք, Թեղենիս

Բայց սա իմ հայրենիքին է, իմ քաղաքը

Իմ ճանաչած հայրենիքը այնպիսին չէ, ինչպիսին Դանիել Վարուժանի ճանացած հայրենիքն էր: 

Անձրևից հետո...

Անձրևից հետո, ամեն ինչ փոխվում է, կյանքն է փոխվում, սիրտը, տրամադրությունը: Բայց սիրում եմ ես անձրևը, սիրում եմ սառնությունը՝ հոգին սառնության, քամին, օդը, որ բուրում է անձրևից հետո: 

Ներկայացնում ենք Աղայան

Թումանյան և Աղայան կապի մասին

 Մի անգամ Աղայանը զգում է, որ Հ. Թումանյանը հիվանդ է, և ուշ գիշերին գալիս է նրա բնակարանի առաջ կանգնում և կանչում է:

Բարձունք, որ բոլորը հաղթահարելու են ու.....

Կա՛: Իմ հոգու բարձունքն է այդ բարձունքը: Ես միշտ ձգտում եմ հասնել իմ բարձունքին, բայց... միշտ երբ բարձրանում եմ, փորձում հասնել այդ բարձունքին, ինձ խանգարում է կայծակը, տակն ու վրա անում ամեն ինչ, իսկ ես չեմ նահանջում, միշտ բարձրանում եմ: Տեսնես ինչ կա այնտեղ: Ճանապարհը դատարկ չէ՝ ծառեր կան,ծաղիկներ, ի՞սկ կային այդ ծառերն ու ծաղիկները, երբ ես դեռ չէի տեսել այդ վայրը, չէի անցել այդ արահետներով..Ոչ, ոչինչ էլ չկար: Երբ ես ծնվեցի, ինձ միշտ այնտեղ էին տանում մինչև իմ 1 տարեկան դառնալը, իսկ հետո՞, երբ կհա՞սնեմ ես այնտեղ, Երբե՞ք, ո՜չ… Երբ դառնամ ես ծեր մի պառավ, ձեռնափայտով քայլեմ, ու մազերս լինեն սպիտակ: Մարդկանց մեջ՝ բոլորի մեջ կա այդ բարձունքը ՝ Սիզբը և Վերջը:Ապրում ենք սկիզբը, հետո՝ վերջը, ու ի՞նչ է լինում դրանից հետո՞ ... Վախճանվում ենք:Ծնվում ես դեռ ոչինչ չիմանալով, ապրում ես կյանքը, իսկ հետո կյանքից շատ բան իմանալով՝ կարողանում ես բարձրանալ այդ բարձունքը, չէ՞ որ արդեն շա՜տ բան գիտես…:

Կենտրոնական բանկում....

Այսօր մի խունբ երեխաներով գնացինք Կենտրոնական բանկ: Շատ հետաքրքիր ժամանակ անցկացրինք` մեզ ներկայացրեցին թե, երբ դրամ չի եղել ինչպես են առևտուր արել, ներկայեցրեցին տարբեր ժամանակների կոպոկները հետո հին և նոր թղթադրամները: Նրանք ներկայացրին բանկային գործունեությությունը, վարկեր, ավանդներ և այլն, շատ հետաքրքիր օր էր:

Բատիկա

Շնորհավոր...

Մայրիկ, իմ հրաշք, իմ բարի...Աշխարհի վրա գտնվող ամենաբարի ամենանուրբ էակն է, որ ապրում է: